Verveling en wat je ervan kunt leren

Gepubliceerd op 17 juli 2020 om 10:00

De definitie van verveling volgens Google: Verveling is een onaangenaam gevoel van lusteloosheid, van desinteresse, van hangerigheid, grenzend aan ergernis. Verveling treedt op als alle dingen die leuk en interessant zijn om te doen niet kunnen of niet mogen, en men toch geen zin heeft om niets te doen.

We kennen het allemaal wel (of dat geloof ik toch), dat ellendige gevoel van verveling. Uit gewoonte inmiddels probeer ik dat gevoel te verdrijven met m'n gsm, met eten of met tv kijken... Je merkt het al, zelden met iets positiefs (zoals wandelen). Het is een geniepig gevoel vind ik, in die zin dat het er ineens is, zonder waarschuwing en zonder echt bewustzijn zit ik alweer met lege ogen naar Facebook te kijken. 

 

Verveling is iets dat bij de kindertijd hoort, toch? Maar niets in minder waar, alleen merken we het gewoon niet meer op. We staan tegenwoordig soms heel lang in de rij voor dat we een winkel in kunnen of we moeten wachten tot we aan de beurt zijn bij de kapper. Eigenlijk is er een goeie kans dat je de verveling dan niet eens opmerkt.

 

Ik betrap me er wel op dat ik me af en toe verveel. Vooral in situaties waar ik iets aan het doen ben dat mij niet zo heel erg hard uitdaagt. Of soms zelfs als ik bezig ben met de kindjes. Als ze aan het spelen zijn bijvoorbeeld en je weet dat van zodra je opstaat om iets te gaan doen, dat hun spel uit het niets plots niet meer zo aantrekkelijk is. Dus dan blijf ik maar zitten en ondertussen schiet er vanalles door mijn hoofd. Dingen waar ik beter mee bezig zou zijn, maar waar ik op dat moment dus niet aan kan beginnen. Het is een heel erg rusteloos gevoel dat ik direct probeer te neutraliseren door bijvoorbeeld door Instagram te scrollen.

 

Is het wel verveling? Of is het toch eerder rusteloosheid of de 'bezige-bij kwaliteit' die doorschiet en even in een zwakte veranderd? Wat het ook is, het ontstaat vanuit de gedachte 'ik zou beter dit of dat aan het doen zijn'. En die gedachte staat me in de weg om echt aanwezig te zijn in het moment. 

 

Mijn coach vroeg me vorige week "maar waarom laat je het gewoon eens niet toe om dat gevoel te voelen?". Dus dat deed ik dan maar de volgende dag. Ik ontdekte dat het eigenlijk een heel eigenaardig gevoel is om je te vervelen, je écht te vervelen, je met opzet te vervelen. Het voelt als een onrustig gevoel in mijn benen, alsof ik wil weglopen en ook mijn handen beginnen te jeuken. Ik ontdekte dat het gevoel vanzelf ook weer overging. 

 

Hoe dan ook het is goed om eens stil te staan bij een gevoel dat je eigenlijk niet wil voelen. Door dit proces bewust door te maken, groei je in het ervaren en verwerken van onprettig gevoelens en wordt het makkelijk om je open te stellen voor nieuwe ervaringen. Het ergste wat je kan overkomen is in veel gevallen namelijk een gevoel en als je niet bang bent voor je gevoelens, dan kun je de wereld aan!

 

Coaching kan je helpen om je te leren omgaan met allerlei gevoelens. Door je open te stellen voor de onaangename gevoelens , sta je automatisch ook open voor de positieve gevoelens. Worstel jij soms met je emoties? Of probeer je ze net weg te duwen? Dan is coaching misschien wel iets voor jou!


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.